ภาพข่าวเรื่องเหตุการณ์ในเมืองไทยจากรายการ The Wide รายการข่าวยามบ่ายทางช่องNihon Television
ประจำวันพุธที่ 20 กันยายน 2006 เวลา 14.00-14.07 ตามเวลาท้องถิ่น (โตเกียว)

เริ่มด้วยรายงานภาพเหตุการณ์เมื่อคืน

แล้วตัดไปที่การรายงานสดจากกรุงเทพฯ

ผู้สื่อข่าวรายงานว่าที่กรุงเทพฯทุกพื้นที่สงบเงียบ ไม่มีเหตุรุนแรงอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะนำแผนที่กรุงเทพฯบริเวณรัฐสภา และบริเวณใกล้เคียงมาให้ชม

จากนั้นก็อธิบายถึงกลุ่มปฏิรูปว่าเป็นใคร

แถบสีเข้มด้านบนคือในหลวง สีแดงคือกองทัพ สีเขียวคือรัฐบาล
ในกรอบสีแดงเขียนว่า
กองทัพบก (ในวงเล็บ พล.อ.สนธิ)
กองทัพเรือ
กองทัพอากาศ

ในกรอบสีเขียวเขียนว่า นายกทักษิณ

ลูกศรแสดงทิศทางของกองทัพที่เข้ายึดอำนาจ

มีรูปการแถลงข่าวเมื่อคืนด้วย

จากนั้นก็มีท้าวความถึงนายกทักษิณ ว่าทำไมจู่ๆถึงเหตุการณ์นี้ได้

แล้วก็สรุปเหตุการณ์ว่าถึงขณะนี้ก็ยังไม่มีเหตุการณ์รุนแรงใดๆ กรุงเทพฯยังคงอยู่ในความสงบ ก่อนจะตัดเข้าข่าวการเลือกตัวแทนพรรคLDP ที่จะมารับตำแหน่งต่อจากคุณโคอิซุมิ (ซึ่งผลปรากฏว่า คุณอาเบะ ได้รับตำแหน่งนี้ไป)

เปิดเข้าไปที่เว็บYahoo! โดยไม่ตั้งใจ แล้วก็เห็นข่าวพาดหัวเข้า

...วันนี้ เมื่อเวลาประมาณ11น. ตามเวลาท้องถิ่น สตีฟ เออร์วิน นักธรรมชาติวิทยาและนักผจญภัย ผู้ดำเนินรายการThe Crocodile Hunter ทางช่องAnimal Planet เสียชีวิตจากการถูกปลากระเบนแทงเข้าที่หน้าอก ขณะกำลังถ่ายทำสารคดีใต้น้ำ บนชายฝั่งทางเหนือของควีนส์แลนด์

เออร์วินถูกเงี่ยงหางปลากระเบน(ซึ่งมีพิษ)แทงเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

T_T

ชอบดูรายการคุณสตีฟมากๆเลย ยังเคยพูดกับแม่ว่า สงสัยได้ตายเพราะโดนตัวอะไรซัดเอา แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นจริงๆ ขอแสดงความเสียใจให้กับครอบครัวคุณสตีฟด้วยนะคะ

แล้วคนที่มีอุดมการณ์ดีๆ ก็จากโลกนี้ไปอีกหนึ่งคน ฮืออออ

โคลงสี่สุภาพ

ว่าด้วยเรื่องการสอบคันจิ
โดย: แมวตัวร้าย

คันจิมีมากล้น.........เกินจำ
อ่านท่องไปก็ทำ.....ไม่ได้
หลังขดคัดร้อยคำ...ยังตก ได้เลย
คันจิไทยไม่ใช้.......จะให้ทำไง(ฟระ)


อ่านทนจนเหนื่อยล้า.....กายใจ
เริ่มเห็นทางสว่างใน......ข้อสอบ
ช่างหัวมันปะไร............นอนหลับ ดีกว่า
ในคาบค่อยเหลือบลอบ...ลอกถ้วน กระบวนความ

วันนี้แม่โทร.มา บอกข่าวน่าตื่นเต้น

 

ที่บ้านมีสมาชิกใหม่แล้ว!!

 

แน่นอนว่าด้วยวัยอันล่วงเลยเลขห้า ของท่านพ่อท่านแม่ คงไม่ใช่ข่าวว่าเราจะมีผู้ร่วมหารมรดกหรอก

 

และด้วยวัยเกินสิบสามขวบของโดลี่ หมาป้าแก่ที่บ้าน ก็คงไม่ใช่ข่าวว่าได้ทายาทผู้พิทักษ์บ้านตัวใหม่เช่นกัน

แต่ก็ใกล้เคียงนะ

 

เพราะ "ใบหม่อน" กับ "ดอกเหมย"  เป็นชื่อของน้องหมา ที่เพิ่งย้ายสำมะโนประชากรสี่ขา มาอยู่บ้านเรา

 

พ่อแม่เจ้าหม่อน เจ้าเหมย เป็นลาบราดอร์ กับโกลเด้นของคุณป้าบ้านใกล้เรือนเคียง เนื่องจากพี่น้องร่วมท้องมีกันหลายชีวิต บ้านเราก็เลยไปขอมาเลี้ยงเสียสองตัว ตัวผู้ตัว ตัวเมียอีกตัว

 

ชื่อใบหม่อนกับดอกเหมย เป็นชื่อที่เราคิดไว้นานแล้ว จดใส่กระดาษทิ้งไว้ที่เมืองไทย เป็นรายชื่อน้องหมา ถ้าหากพ่อแม่จะเอามาเลี้ยง 

ชื่อที่เข้ารอบสุดท้าย มีสามชุด

 

ชุดแรกก็คือ ชุดต้นไม้  ใบหม่อน- ดอกเหมย

ชุดที่สอง ชุดคู่หูนักสืบจอมโจร โฮล์มส์- ลูแปง

ชุดที่สามชุดของกิน  หมั่นโถว- หนมเทียน 

 

แล้วท่านแม่ก็เลือกชุดที่ดูเป็นผู้เป็นคน (เป็นหมา) มากที่สุด แล้วก็เป็นชื่อชุดที่เราชอบที่สุดด้วย

 

อยากกลับไปเล่นกับเจ้าตัวเล็กเร็วๆจัง ช่วงเวลาที่น้องหมายังเล็กน่ะ มีแค่แป๊บเดียวเอง ต้องรีบไปตักตวงและรีบกลั่นแกล้ง ก่อนมันจะโต หุๆ

 

รอหน่อยน้า เจ้าหม่อน เจ้าเหมย เดี๋ยวจะกลัยไปแกล้งปลายปีนี้ หึๆ

 

"Save me from the Nothing I've become..."

 

มือข้ายืดออกไปเพื่อไขว่ขว้า
ดวงตาข้ามืดมนมองไม่เห็นแสง
ที่กีดกั้นคั่นขวางคือกำแพง
ไร้เรี่ยวแรงจะยืนยงดำรงไว้

หากท่านคือผู้ได้ยินคำวิงวอน
โปรดอาทรดินด้อยค่าได้หรือไม่
เอื้อมมือมาฉุดข้าให้ขึ้นไป
ยังโลกที่มีไออุ่นของแสง

 

ฟังเพลงโปรด Bring me to Life ของ Evanescence แล้วจู่ๆก็อยากแต่งกลอน (อารมณ์ไหนเนี่ย??)

 

ใช้เวลาสิบนาที ออกมาได้อย่างที่เห็น...รู้สึกได้เลยว่าวงศัพท์แคบลงอย่างเห็นได้ชัด ="=

ใครก็ได้ ส่งอิเหนาหรือลิลิตตะเลงพ่ายมาให้อ่านหน่อย ><

 

 

 

ยังไม่ทันเปิดเรียนเลย ก็มาคิดเรื่องเรียนต่อโทซะแล้ว

 

เฮ่อ ไม่รู้ว่าจะไปเรียนที่ไหนดี หลังจากจบไปจากที่นี่แล้ว

 

ปัญหาที่เจออยู่ตอนนี้ก็คือ ปริญญาตรีของเราเป็นสังคมศาสตร์ ไม่ใช่ด้านภาษา การจะไปต่อโทในญี่ปุ่นก็เลยยาก เพราะจบไม่ตรงกับสาขาที่เรียน

ก็เลยไม่รู้ว่าจะเข้ามหาลัยที่เล็งๆเอาไว้ได้ไหม

 

ที่ๆเล็งเอาไว้ มีอยู่สองที่ ก็คือ

1. มหาวิทยาลัยวาเซดะ

    Graduate School of Japanese Applied Linguistics

    Major in Japanese Applied Linguistics

 

2. มหาวิทยาลัยริทซึเมคัง (เกียวโต) มหาลัยพี่ของAPU

    Graduate School of Language Education & Information Science

    Major in the Japanese Education Program

 

ข้างบนนั่นคือแผนA

แต่ถ้ามีเหตุทำให้ไม่ได้เรียน แผนB1 (ที่ไม่ใช่Bananas in Pajamas) ก็คือ ไปออสเตรเลีย

ไม่ใช่ว่าถอดใจ ไปเรียนสาขาอื่นแล้วหรอกนะ กะจะไปเรียนสายญี่ปุ่นเนี่ยแหละ เพียงแต่เปลียนบรรยากาศ ไปเรียนเป็นภาษาอังกฤษ (แล้วจะเรียนภาษาญี่ปุ่นอีกปีนึงเพื่อ??)

 

สาขาที่เล็งๆไว้ มี2สาขา คือ

 

1. Japanese Applied Linguistics

2. Japanese Studies

 

ถึงมันจะแปลกซักหน่อยที่ไปเรียนที่ออสเตรเลีย แต่มันก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ เพราะว่าจะได้เห็นมุมมองที่ต่างออกไป ไม่ใช่มุมมองจากชาวญี่ปุ่น อาจจะเข้าใจปัญหาการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่นมากขึ้นก็ได้

 

ก็เนี่ยล่ะ...เฮ้อ รู้งี้เข้าทางอักษรศาสตร์ตั้งแต่แรกก็ดีเนอะ ^-^;;;

 

แต่ถ้าจะไปออสเตรเลีย ก็ยังมีปัญหาอีก ทางเลือกสุดท้าย หรือแผนB2 ของเราก็คือ

กลับบ้าน หางาน แล้วค่อยสอบทุนรัฐบาลญี่ปุ่นกลับมาอีกรอบ ฮ่าๆๆ

ไม่รู้ไปๆมาๆ จะได้ใช้แผนนี้รึเปล่านะ

เมื่อวานไปเที่ยวในเมืองมาล่ะ

พอดีว่า ฮิโระ เพื่อนที่เคยเล่นแร็คนาร็อคด้วยกัน(เซิร์ฟเวอร์ของที่นี่) แวะมาที่โตเกียว ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาด้วย แล้วพอดีเขาเห็นว่าเราเพิ่งมา ยังไม่รู้จักที่ทาง ก็เลยอาสาพาเที่ยวให้

แอบตื่นเต้นนิดหน่อย ถึงจะรู้จักมา2ปี แต่ก็คุยผ่านทางอินเตอร์เน็ตเอาตลอด พอมาเจอกัน ต่างคนต่างอดเขินๆไม่ได้

ส่วนไปเที่ยวไหนกันบ้างน่ะเหรอ

เริ่มต้น เราไปกันที่สวนสาธารณะอุเอโนะ ซึ่งซากุระกำลังบานเต็มที่ สวยมากๆเลย เป็นครั้งแรกที่เห็นซากุระมากมายขนาดนี้ มองไปทางไหนก็ถูกล้อมรอบด้วยดอกสีชมพูอ่อนๆ ชูช่อสวย เสียดายที่มีแต่กล้องในมือถือ กล้องดิจิตอลอยู่ในกล่องสัมภาระ ซึ่งจะมาส่งเอาตอนเย็น เลยไม่มีกล้องจะถ่ายเลย บุ่ยๆ

หลังจากนั้นก็แวะไปที่อากิฮาบาระ กินเค้กที่เมดคาเฟ่ (อีกแล้ว ฮ่าๆ) แล้วก็ไปที่อิเคบุคุโระ ขึ้นตึก ซันไชน์60  แวะเที่ยวNamja Town  ขึ้นไปชมวิวโตเกียวจากชั้นที่60 ของตึก จากนั้นก็กลับบ้าน

ตอนเย็น บริษัทส่งของเอาสัมภาระ(ที่เหมาะจะเรียกว่า สัมภารก เสียมากกว่า) จากบ้านเก่ามาส่งให้ ถึงตอนนี้ก็ยังจัดไม่เสร็จเลย แบบว่าเยอะจัด ห้องตอนนี้รกสุดๆจนไม่มีที่จะเดิน ของกระจายเต็มห้องยังกับไต้ฝุ่นเข้า จัดจนเหนื่อยเลยแอบพักยกมาอัพก่อนค่อยไปจัดต่อ

 

วันนี้ครึ้มอกครึ้มใจเปิดเข้าไปในเว็บมหาลัย กะจะไปอ่านข่าวคราวเสียหน่อยว่าไอ้หลักสูตรใหม่ที่บอกว่าจะใช้ปีนี้ มันไปถึงไหนแล้ว

 

แต่พอหน้าแรกโผล่ขึ้นมา แอบอึ้งไปสามวิ ตกใจก็ตกใจ

 

ก็เพราะไอ้รูปหน้าแรก มันเป็นรูปเราเองนี่หว่า!?

 

เป็นรูปตอนขึ้นไปรับรางวัล President's Award ในงานรับปริญญานั่นเอง เออ ดีเหมือนกัน คิดอยู่เหมือนกันว่ารูปที่พ่อถ่ายออกมามันมืดไปหน่อย  พอดีมีคนใจดีเอารูปชัดๆมาลงให้ ดีไปอีกแบบ

 

เอามาให้ดูด้วย แอบภูมิใจนะเนี่ย หุๆ

อยู่บ้านใหม่มาได้1อาทิตย์แล้วค่า

 

ถามว่าปรับตัวได้มากขึ้นไหม ก็ถือได้ว่าดีกว่าตอนแรกๆ

แต่ช่วงอาทิตย์นึงที่ผ่านมา รูมเมทไม่มีใครอยู่บ้านเลย ก็เลยเหมือนอยู่บ้านคนเดียว พอรูมเมทกลับมากันแล้ว คงต้องเริ่มปรับตัวเพื่อจะอยู่บ้านเดียวกันอีก

 

เมื่อวาน เพื่อนเก่าจากมหาลัย ที่ตอนนี้กำลังหางานอยู่ที่นี่ พาไปเปิดหูเปิดตาในเมือง

และที่ๆสองสาวไปกันก็คือ...เมด คาเฟ่...

ถ้าใครไม่รู้จัก เมด คาเฟ่ คือร้านคอฟฟี่ชอบ ที่เหล่าสาวเสิร์ฟจะแต่งตัวด้วยชุดเมด ออกมาโค้งรับลูกค้า พร้อมกับคำทักทายว่า "กลับมาแล้วหรือคะ ท่านเจ้านาย"

แต่เนื่องจากร้านที่ไป เป็นร้านเมดน้องสาว คำทักทายจึงเปลี่ยนเป็น "กลับมาแล้วหรือคะ คุณพี่"

 

ในร้านตกแต่งแบบน่ารัก บนโต๊ะมีฟิกเกอร์สวยๆจากGundam Seed Destinyวางประดับอยู่ด้วย  (โต๊ะเราเป็นหนู เมียร์ แคมเบลล์) กดแล้วมีเสียงตัวละครพูดออกมาด้วยล่ะ

สั่งอาหารชุดมื้อกลางวันไป ของเราเป็นChicken Rice ที่หน้าตาเหมือนข้าวผัดอเมริกันใส่ไก่จานใหญ่  น้องเมดยกมาเสิร์ฟพร้อมซอสมะเขือเทศ แล้วถามว่า "พี่สาวชื่ออะไรคะ"

พอตอบไปว่า "ชื่อฝ้ายค่ะ"  น้องเมดก็จัดแจง เขียนชื่อเราลงบนข้าวด้วยซอสมะเขือ แล้วแถมหัวใจให้ดวงใหญ่

 

 

ขาออกจากร้าน ไปขอถ่ายรูปกับน้องเมด น้องเมดบอกด้วยเสียงน่ารักว่า

"ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าอยากถ่ายรูป ต้องเล่นเกมส์ค่ะ ถ้าหมุนวงล้อ (เป็นกล่องใส่เม็ดลูกปัด) แล้วได้ลูกสีแดง ถึงจะถ่ายได้ค่ะ"

ก็เลยอด (ไม่อยากเสียเงินด้วยล่ะ)

สุดท้าย เลยไปขอถ่ายกับน้องเมดอีกร้านนึง ที่ไปแจกใบปลิวโฆษณาที่สถานีรถไฟแทน

 

 

แวะไปชมซากุระที่ศาลเจ้าดังแถวๆนั้นมาด้วย ชื่อศาลเจ้าคันดะ!! สะกดด้วยคันจิตัวเดียวกับน้องคันดะจาก D-Gray man เด๊ะๆ แต่ไม่ยักจะมีหนุ่มน้อยน่ารักออกมาให้เห็นแฮะ ^^;

 

 

เช่าเครื่องรางกลับมาด้วย เป็นเครื่องรางคุ้มครองจากภัยอันตราย สาธุ ขอให้ลูกช้างอยู่ที่นี่โดยคลาดแคล้วปลอดภัยด้วยนะค้า ><

เอารูปที่รับปริญญามาลงไว้ในPhotos แล้วค่า >w<

 

จบแล้ว!! เชื่อไหมเนี่ย เรายังไม่ค่อยจะเชื่อเลย

 

วันนี้ได้แต่งตัวสวยๆ ด้วยความอนุเคราะห์จากบ้านโฮสต์ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ซึ้งจนน้ำตาจะไหล  ;___; ถึงจะอึดอัดหายใจไม่ออกแค่ไหน เราก็ทนจนจบงาน

 

เพื่อนๆทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสกันมากเลย สาวๆก็สวย หนุ่มๆก็หล่อทุกคน ยินดีด้วยน้า จากนี้ไป ถึงเราจะแยกกันไปแล้ว ก็อย่าลืมว่า เรามันก็มาจากเขาเดียวกันนะ

 

คงคิดถึงเพื่อนๆแน่ๆเลย ดูแลตัวเองด้วยนะ

กลับมาเพิ่งจะได้เห็นคะแนนสอบJLPT ของตัวเอง ที่สอบไปเมื่อเดือนธ.ค.

ผลก็คือ...ผ่าน...ซะที่ไหน...

ตัวอักษรแปะไว้ตัวเบ้อเร่อกลางไปรษณียบัตร  不合格(Failed) 
(เขาอุตส่าห์วงเล็บมาให้ด้วยเหมือนจะตอกย้ำ แกตก เข้าใจไหม ตกน่ะ ฮ่าๆ)

ซึ่งก็ไม่ได้เสียใจอะไร มั่นใจอยู่แล้วว่าตกแหงมๆ ก็ดันไปสอบแบบหัวโล่งๆ  ไม่ได้อ่านไปซักแอะ ถ้าผ่านก็ปาฏิหารย์แล้ว

ผลคะแนนที่น่ารักน่าชังเป็นดังนี้ 

Writing/ Vocabulary                       29/100
Listening                                          73/100
Reading/ Grammar                        102/200
________________________________________

                           Total Score         204/400

เนื่องจากการสอบวัดระดับขั้นที่1 ต้องได้มากกว่าร้อยละ70 ขึ้นไปถึงจะผ่าน ก็เลยตกไป76คะแนน

เพื่อนบอก โหย เสียดาย76 คะแนนเอง..."เอง"??  เอ่อ...ไอ้คุณเพื่อนคะ...76คะแนนนี่ พี่เรียก"เอง" เรอะ...="=;;

ก็ถือว่าลองเชิงแล้วกัน ปีหน้าเอาใหม่ แล้วก็จะต้องเอาให้ผ่านด้วย ไม่งั้นอาจจะเจอรองเท้าแตะท่านพ่อบินมาปะทะกับศีรษะด้วยความเร็วสูง

สรุปก็คือ การฟังถือว่าดีแล้ว ต่อจากนี้ก็ดูละครกับอนิเม เอ๊ย ฝึกฝนการฟังให้สม่ำเสมอแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ส่วนด้านศัพท์ก็ต้องขยันท่องให้มากกว่านี้...ไม่สิ ต้องบอกว่าต้องเริ่มหัดท่องได้แล้วมากกว่า (เพราะท่องเสียที่ไหน) แล้วก็อ่านไวยากรณ์เพิ่มอีก

อีก76คะแนน สู้โว้ยย

ป.ล. รุ่นน้องถาม แล้วทำไมพี่ไม่สอบระดับ2ล่ะคะ?  ...นั่นสินะ... 

วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟ บ้านโฮสต์จัดงานปาร์ตี้เล็กๆกัน มีพ่อโฮสต์ แม่โฮสต์  เจ๊แนนแล้วก็ ฉันเอง

จุริจัง ลูกสาวของบ้านนี้ติดงาน มาไม่ได้ เลยอดกินอาหารอร่อยๆ กับเค้กสตรอว์เบอร์รี่หวานๆเลย

 

รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้พบกับคนดีๆที่นี่

 

ไม่ใช่แค่บ้านนางาตะที่ใจดี เมตตากับฉันมาตลอดนะ เพื่อนๆที่นี่ก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้อยู่กับคนในครอบครัว

หากคริสต์มาสเป็นเทศกาลของครอบครัวล่ะก็ ปีนี้ฉันอยากขอบคุณครอบครัวที่ฉันได้พบที่นี่

ขอบคุณฟ้าที่ส่งให้เราได้มาพบกัน

ขอบคุณสำหรับความหวังดีที่มีให้ไม่หมด

ขอบคุณที่ยอมรับเราอย่างที่เราเป็น

 

ขอบคุณมากๆ

 

ปีนี้อาจจะเป็นปีสุดท้ายที่ฉันได้ใช้เวลาที่บ้านแห่งที่สามที่ชื่อโออิตะอย่างเต็มที่แบบนี้ แต่ฉันก็บอกได้ว่า กว่าสี่ปีที่ผ่านมา ฉันมีความสุขมากๆ

 

ขอบคุณจริงๆ

 

Merry Christmas!!

ขอให้ทุกคนมีความสุข

 

 

 

 

อ่านคม ชัด ลึก ฉบับบ่ายเมื่อวานแล้วตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

ชาตินี้ ยังไงยังไง ก็ต้อง...

ขอถ่ายรูปคู่กับออแลนโด บลูมให้ด้ายยยยย

 

อีกเรื่อง

วันนี้จะไปรับแว่นใหม่แล้ว

วันนี้เป็นวันแรกของการแข่งขันเบสบอลระดับม.ปลายทั่วประเทศ

หรือที่เรียกว่า โคชิเอ็น ไทไค 

โคชิเอ็น เป็นชื่อของสนามกีฬาในโอซาก้า ซึ่งเป็นที่ใช้จัดการแข่งทุกปี

คนที่อ่านการ์ตูนกีฬา คงต้องเคยได้ยินกันมาบ้าง

 

ปีนี้ ตัวแทนจากจังหวัดโออิตะ  คือโรงเรียน เบ็ปปุ อาโอยามา เป็นโรงเรียนจากเมืองของฉันเอง

เบ็ปปุ อาโอยามา เพิ่งได้เป็นตัวแทนจังหวัดครั้งนี้เป็นครั้งแรก  จะลงสนามแข่งนัดแรกกับโรงเรียนโทโฮคุ ตัวแทนจากมิยากิพรุ่งนี้

 

ก็ขอส่งใจให้น้องๆ พยายามให้เต็มที่แล้วเข้าไปให้ถึงรอบลึกที่สุดเท่าที่ทำได้นะ

หน้าร้อนนี้เป็นของพวกนายแล้ว  

อยากให้ตอนนี้เป็นหน้าหนาวจัง

จะได้ขดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนานุ่ม

ฟังเสียงลมพัดเกล็ดน้ำแข็งเข้ามาปะทะกับหน้าต่าง

ยิ่งถ้าได้หมอนข้างมานอนกอดด้วยนะ คงสบายสุดๆ

 

โอ๊ยยย ร้อนนนนน   มันจะร้อนมากไปแล้ววววว

 

วันนี้มีงานเทศกาลประจำปีที่สวนสาธารณะริมทะเลไม่ไกลจากบ้านนัก

 

ทุกคนในบ้านเลยพร้อมใจกันใส่ยูกาตะ ออกไปชมดอกไม้ไฟกัน

 

สวยมากๆ ยิ่งตอนที่ดอกไม้ไฟลูกใหญ่ๆ ส่งเสียงดังตูม แล้วแตกออกเป็นแสงสีสวยแผ่รัศมีจนแทบจะเต็มท้องฟ้า

ไม่ว่าจะเห็นมาแล้วกี่ครั้งก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนเด็กๆไม่ได้

 

วันนี้เดินเบียดคนอยู่กับวิ เอ๋ โอ๋  ปล่อยให้แพร์เดินกับปอสองคน

ดีจังเลยน้า แอบอิจฉาเล็กๆไม่ได้  ถ้ามีคนให้เดินด้วยก็ดีสิ

 

...วันนี้ดูดอกไม้ไฟไป ดันคิดเรื่องอะไรเศร้าๆขึ้นมาจนได้

หน้าร้อนเมื่อสองปีที่แล้ว ก็ใส่ยูกาตะตัวนี้เหมือนกัน

นั่นเป็นหน้าร้อนที่กลับไปแล้วไม่ได้เจอคุณย่า

 

สองปีแล้วเหรอ

 

มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตั้งเยอะแน่ะ แต่ตอนนี้ก็กลับมายิ้มได้ หัวเราะได้แล้ว

คงจะโตขึ้นจากเมื่อสองปีที่แล้วอีกนิดนึงแล้วมั้ง?

 

ก็คงต้องยกความดีความชอบให้ทุกคนรอบๆตัวล่ะ ถ้าไม่มีพ่อแม่ ญาติๆ เพื่อนๆ ตอนนี้ฉันคงไม่มีความสุขแบบนี้

ไม่ต้องเขียนคอมเม้นต์ปลอบใจหรอกนะ เพราะฉันไม่ได้เศร้า ก็แค่มันแว้บเข้ามาในหัวเท่านั้นเอง

 

คิดถึงทุกคนเลย อีกไม่นานจะได้เจอแล้วน้า

 

คุณคิดว่าตุรกีจะสามารถปรับปรุงระบบภายในบ้านเมืองจนผ่านมาตรฐานการรับประเทศสมาชิก (Copenhagen Criteria) ของสหภาพยุโรปไหม?

 

นี่คือคำถามที่เป็นข้อสอบปลายภาคของวิชา Area Studies วันนี้

 

คำตอบที่ตอบไป คือ คงผ่าน แต่ใช้เวลานาน คงไม่ใช่ในระยะเวลาอันใกล้นี้แน่นอน

 

  คนยุโรปคงไม่อยากให้ผ่านหรอก ตุรกีมีเขตอยู่ในยุโรปแค่ไหนเชียว รับเข้าไปก็มีแต่เพิ่มปัญหาให้ยุโรป เพราะมันหมายความว่าเขตแดนของยุโรปจะขยายไปติดกับอิรัก อิหร่าน และซีเรีย ซึ่งเป็นเขตที่ไม่ปลอดภัย ทำให้เสถียรภาพภายในยุโรปลดลง นี่ยังไม่รวมด้านเศรษฐกิจอีก  และไม่ต้องพูดถึงเรื่องความแตกต่างทางศาสนาและวัฒนธรรมด้วย

 

จากนี้ไป คงอีกพักใหญ่ล่ะ กว่าจะได้เห็นตุรกีเป็นสมาชิกอียูแบบเต็มตัว

 

ถึงจะมีอเมริกากับอังกฤษคอยหนุนหลังอยู่ก็เถอะ ประเทศอื่นที่เขาไม่อยากเห็นไฟสงครามลามมาติดหลังคาบ้านตัวเองเขาก็คงไม่ยอมหรอก

 

 

วันนี้ตกใจมากเมื่อเปิดโทรทัศน์แล้วรู้ว่า CLAMP กลุ่มนักเขียนการ์ตูนที่เป็นต้นเหตุให้เราบ้าการ์ตูนอยู่จนทุกวันนี้ จะมาให้สัมภาษณ์รายการ Top Runner

 

นั่งดูไปจนจบ รู้สึกดีใจจริงๆนะ ที่ได้มีโอกาสดู

 

เขาพูดถึงความรู้สึกตอนที่ต้องเขียนให้ตัวละครตายด้วย (โฮคุโตะ พี่สาวซุบารุในเรื่อง โตเกียวบาบิลอน)

ฟังแล้วชักจะเข้าใจ การที่ตัวละครตาย คนเขียนเองก็คงรู้สึกแย่มากๆ แต่บางครั้งก็จำเป็นต้องทำเพื่อให้เรื่องดำเนินต่อ

 

เจ เค โรวริงค์ คิดแบบนี้รึเปล่านะ

 

ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันอาจจะยอมทำใจ อ่านเล่มห้าก็ได้...

Hagaren เป็นชื่อย่อของอนิเมเรื่อง 鋼の錬金術師　(อ่านว่า hagane no renkinjyutsushi) หรือที่คนต่างชาติอย่างเราๆเรียกกันว่า Fullmetal Alchemist หรือ FMA

 

วันนี้เป็นวันที่ภาคภาพยนต์ จะเปิดฉายทั่วประเทศญี่ปุ่น

 

คนที่รู้จักเราดีคงรู้ว่าตอนนี้เราอยากจะไปดูมากจนแทบจะลงแดงขนาดไหน

แต่แม้ว่าจะอยากไป ก็ยังไปไม่ได้ วันจันทร์ วันอังคารจะสอบอยู่แล้ว จะไปได้ยังไงเล่า

 

ตอนนี้ก็เลยได้แต่นั่งมองแฮนด์บิลตาปริบๆ เฮ่อออ

 

ภาคนี้มีชื่อว่า シャンバラを征く者(Shambara wo yuku mono) เป็นภาคต่อจากภาคโทรทัศน์

ก็คงต้องลุ้นกัน ว่าท้ายที่สุด สองพี่น้องเอ็ดเวิร์ด กับอัลฟอนส์ จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าไหม แล้วเอ็ด จะเอาร่างกายคืนมาได้รึเปล่า

อดใจไว้ อาทิตย์หน้า วันพฤหัสจะได้รู้กัน

 

ずっと待ってたよ　エド・アル